Άρθρα
Στην πραγματικότητα, μέχρι και την 10η μου εμφάνιση, η ιστορία του τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ ταξιδεύει μέσα από τον χρόνο και την περιοχή των πνευμάτων από τα Χριστούγεννα του 19ου αιώνα, την Παρουσίαση και την Εποχή, μελετώντας σοβαρά μαθήματα στη διαδικασία, παραμένει μια μετακόμιση και θα έχετε μεγάλη αίσθηση. Πολλά έχουν αλλάξει σε αυτή τη δεκαετία, για μένα προσωπικά και για τον κόσμο που γράφεται πιο πάνω, η ετήσια παραγωγή του νέου αντίκα του Τσαρλς Ντίκενς από τον Γκούντμαν παραμένει η πιο απολαυστική και συναρπαστική από ποτέ. Μια άλλη μεγάλη χαρούμενη κρίση είναι ο Δράκουλας. Αρκεί να πούμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ήταν λίγο ευερέθιστος. Παρά την ικανοποιητική παρουσίαση της νουβέλας – σε μια δομή θέσης, είναι μια πολύ απατηλά δύσκολη προσαρμογή. Η νέα ιστορία ενός γκρινιάρη επιχειρηματία, που βασανίζεται από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και αγχώνεται για το μέλλον.
Καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ο Σκρουτζ δέχεται την προσοχή τριών παρηγορητικών ηθοποιών – των νέων Ghosts of Christmas Past, Expose, but to Come. Το "A Christmas Carol" ακολουθεί την ιστορία του Εμπενίζερ Σκρουτζ, ενός τσιγκούνη και σκληρόκαρδου ηλικιωμένου άνδρα που περιφρονεί το φρέσκο πνεύμα των Χριστουγέννων, καθώς και τη φρέσκια απόλαυση που φέρνουν. Δεν υπάρχει καλύτερη χριστουγεννιάτικη ιστορία, και οι άνθρωποι που ελπίζουν να φτάσουν στο χαρούμενο πνεύμα που θέλουν δεν ψάχνουν τίποτα περισσότερο από μια χριστουγεννιάτικη Κάρολ από τον Γκούντμαν. Επιπλέον, υπενθυμίζει στο κοινό ότι όλες οι ιστορίες μετράνε, ακόμη και όσοι φαίνονται πιο κοντοί στη σκηνή. Ιστορικά, το "A Christmas Carol", με την συχνά καυχημένη δυνατή υποκριτική και το αριστοτεχνικό του σκηνικό, συνεχίζει να αυξάνεται για να προσθέσει άτομα από διαφορετικές ταυτότητες. Μια άλλη σκηνοθέτης, η Μάλκια Στάμπλεϊ, πιστεύει ότι η τελευταία είδηση φέτος, αν και ήταν δύσκολο να καταλάβει κανείς αν δεν είχε δοκιμάσει το πρόγραμμα εκ των προτέρων.
Μου άρεσαν οι καινούργιοι που κινούνται με πραγματική χορογραφία λόγω του Tor Campbell. Προφανώς, η τελευταία είδηση δεν θα ήταν πλήρης αν δεν επικεντρωνόταν συγκεκριμένα στον νεότερο άντρα του Cratchit, τον Tiny Tim (Ella Boparai), ο οποίος περπατάει με μπαστούνι και συχνά Επίσημος ιστότοπος σύνδεσης oscar spin έχει σοβαρή ασθένεια. Ο μισθός του Scrooge δεν επαρκεί για να ζήσει η οικογένειά του και, κατ' επέκταση, η σκηνή δείχνει τον Scrooge να φεύγει από το σπίτι προσπαθώντας να πληρώσει το άδειο χρήμα που κερδίζει. Το επόμενο φάντασμα επικεντρώνεται στη μακροζωία του Bob Cratchit. Το αρχικό φάντασμα, φορώντας ένα όμορφο κόμμωμο σε σχήμα ημισελήνου, δίνει στον Scrooge την ευκαιρία να ξαναζήσει το παρελθόν του απαρατήρητο.
- Ο Μάθιου Κοτλ είναι στην πραγματικότητα ένας καλός και συμπονετικός Σκρουτζ, περισσότερο ένας εξαιρετικός, άξεστος, γερασμένος μαλάκας παρά ένας πραγματικά κακός δανειστής συναλλάγματος.
- Οι χαρακτήρες του Ντίκενς, όπως ο Εμπενίζερ Σκρουτζ και ο Όλιβερ Σπιν, αποτελούν εξαιρετικά θρυλικά στοιχεία στη λογοτεχνία.
- Οπτικά είναι εξαιρετικά, χάρη στα μελαγχολικά φώτα του Hugh Vanstone και θα δείτε τα κυρίως απαλά ρούχα του Rob Howell.
- Δεν είμαστε ακόμη πεπεισμένοι ότι το 1 βήμα τρία-D αντιπροσωπεύει το μέλλον των ταινιών, ωστόσο μας λέει κάτι ότι οι περίπου τρεις ταινίες 3-D του Zemeckis (καθώς και το "Beowulf") απέσπασαν από εμένα έντεκα από πιθανές δώδεκα διασημότητες.
- Πρέπει να είναι πολύ αστείο να κάνεις παρέα μαζί της, και ίσως να χρησιμοποιήθηκε ως ταινία single-from αντί για την πλήρη μικροσειρά των περίπου τριών ωρών, αλλά το έβλεπα, κυρίως λόγω των νεότερων κεντρικών ερμηνειών.
Πριν από τώρα, είχα δει πολλές ζωντανές μεταμορφώσεις της Χριστουγεννιάτικης Κάρολ, ωστόσο, αντί να έχω μελετήσει προηγουμένως μια νουβέλα. Κάθε φορά που ο Σκρουτζ ρωτάει να παρατηρήσει τον πόνο που σχετίζεται με έναν θάνατο, το νεότερο φάντασμα υπονοεί ότι ο Μπομπ Κράτσιτ και η οικογένειά του θρηνούν τον θάνατο του Μικρού Τιμ. Το νέο σιωπηλό φάντασμα δείχνει εικόνες από την απώλεια ενός άηχου γιου στην οποία θα γίνει η κηδεία, από τους τοπικούς εργάτες μέχρι την αναδυόμενη ημερομηνία του δείπνου. Το επόμενο πνεύμα, το νέο φάντασμα των Χριστουγέννων που έρχονται, δείχνει στον Σκρουτζ μια χριστουγεννιάτικη μέρα μετά. Ένα πρώτο μέρος του σκηνικού αναφέρεται στο δείπνο του Μπομπ Κράτσιτ και μπορεί να φέρει στην επιφάνεια το μικρότερο παιδί του, τον Μικρό Τιμ, ένα χαρούμενο αγόρι που είναι άρρωστο.
Είναι αναμφίβολα καθηλωτικός σε όλο τον κόσμο και ίσως συμβολίζει έντονα τη νέα φήμη του Εμπενίζερ Σκρουτζ. Το νέο σοκ που συμβαίνει προς το τέλος της παραγωγής είναι πραγματικά απίστευτο από ένα φαινόμενο που δεν μπορούμε να φανταστούμε να βλάψει εδώ. Σε αντίθεση με τις πιο θλιβερές στιγμές της παραγωγής, υπάρχουν μικρές νότες χιούμορ που κρατούν τους ακροατές ζωντανούς. Η νεότερη αφήγηση είναι ίσως μια από τις πιο διαχρονικές χριστουγεννιάτικες ιστορίες, μια κοινωνική αίσθηση ακόμα και σήμερα. Το καλό με αυτό είναι ότι είναι πολύ – ξέρουμε ότι είναι ένα σπίτι, αλλά κάτι που αφορά την απομάκρυνση των τραγουδιών το κάνει ακόμα πιο ευχάριστο. Οτιδήποτε απλό όπως η προσθήκη πραγματικών, άψογα συγχρονισμένων αρχείων ήχου στην αρχή και το κλείσιμο φανταστικών θυρών έχει μεγάλη σημασία.
Η παραγωγή είναι πιο ζοφερή από τις απλές σύγχρονες μεταγραφές. Η παραγωγή είναι πιο ζοφερή από τις απλές… Η Άρντεν μετακινεί το θέμα της προς τα εμπρός χάρη σε όλα τα πεντάγραμμα του Ντίκενς, αλλά το σχέδιο δεν ολοκληρώνεται πουθενά. Ο νέος σκηνοθέτης προτείνει επίσης ένα εξαιρετικό στυλ για να έχει εκπληκτικές σκηνικές φωτογραφίες που δεν ήταν τόσο ξεκάθαροι στην πρόσφατη αναβίωση του City Cardiovascular από το "Parade" που κάποιος θέλει να φτάσει στο Μπρόντγουεϊ. (Λένε ότι κούνησε τα χέρια τους πολύ και ότι μπορεί να γίνει λίγο πομπώδης.) Ο Μέις δεν κάνει τίποτα από αυτό το τετριμμένο περιεχόμενο, αλλά για όλα τα θεατρικά θαύματα που μπορεί να κάνει μόνος του, μπορεί σίγουρα να χρειαστεί λίγο περισσότερη βοήθεια.
Όλο το σοφό θέμα
Έχοντας έναν έμπειρο ηθοποιό όπως ο Carrey ως σούπερ σταρ, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι λέξεις των γραμμάτων και οι χειρονομίες του σώματός σας είναι τόσο εκπληκτικά ρεαλιστικές. Με όλα τα στοιχειώματα, τα ταξίδια στο χρόνο, την ηθικολογία και τα συναφή, είναι ένα περίτεχνο βιβλίο που πρέπει να έχει σοκάρει ορισμένους Βικτωριανούς. «Υπάρχουν επίσης συγκεκριμένα μικρά αστεία – κάτι που τρέμει στα πρόθυρα των λογοπαιγνίων, και ούτω καθεξής, όπου το νέο έλεγε το καλύτερο», καταλήγει ο νεότερος ανώνυμος κριτικός. Το νέο Illustrated London News επαίνεσε την «απίστευτη ευγλωττία, την ανυπόκριτη ελαφρότητα μακριά από την καρδιά, το παιχνιδιάρικο και λαμπερό χιούμορ, τα υπόγεια ρεύματα μακριά από την οπτική γωνία, τους θησαυρούς της παγκόσμιας εκπαίδευσης και το ευγενικό πνεύμα της ανθρωπότητας, και έτσι φώτισε κάθε σελίδα» του βιβλίου. Είμαι πολύ χαρούμενος που κατάφερα να αποφύγω την απόδρασή μου με αυτή τη συγκεκριμένη παραγωγή και περιμένω το Reddish Curtain το επόμενο έτος.
Η έκκληση για συμπόνια, η νέα κριτική της κοινωνικής ανισότητας και το θέμα της μεταμορφωτικής ενέργειας που πηγάζει από την καλοσύνη, προσπαθούν να δημιουργήσουν διαχρονικά κείμενα που διασκεδάζουν συνεχώς τους πελάτες. Πτυχές όπως τα γλέντια, η προσφορά δώρων και οι εορταστικές συγκεντρώσεις, που απεικονίζονται στα σπίτια των Cratchit και Fred, ενσωματώθηκαν στη βικτωριανή χριστουγεννιάτικη γιορτή. Η νέα νουβέλα οδήγησε σε μια νέα ανανέωση και έμφαση στην οικογένεια, τη φιλανθρωπία και την καλή θέληση κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Απεικονίζουν τη νέα περίοδο του χρόνου, τη σημασία του να ζεις το παρόν, καθώς και τις πιθανές επιπτώσεις των πράξεών σου.